Het goede pad

Tijdens mijn wandeling van Groesbeek naar Gennep liep ik niet op te letten want ik was aan het bellen met Linda. Je kent het wel, even bijpraten.

Opeens kom ik erachter dat ik al een tijdje terug een afslag had gemist en verkeerd liep… mehhhhyukgrrrrrrrwantstom.

Ik leg Linda uit wat er gebeurd en dat ik me even op de kaart moet concentreren om uit te zoeken of ik echt terug moet lopen of dat ik kan doorsteken om de route weer op te pakken.

Ik sta wat in mezelf te mompelen en opeens hoort ze me zeggen… “Ach het maakt ook eigenlijk niet uit hoe ik loop want ik kom toch wel weer op het goede pad uit”. Linda is een beelddenker en is ook van mening dat alles met een reden gebeurd.

Als je deze uitspraak projecteert op mijn huidige privé situatie… Zeg ik dan met zoveel woorden dat ik in mezelf geloof en weet dat ik uiteindelijk wel weer op mn pootjes terecht kom? Misschien wel ja en dat vind ik een enorm geruststellende gedachte!

Jaap – Krakeelhof 67

Vandaag voerde mijn wandeltocht van Groesbeek naar Gennep. Een korte tocht van slechts 14 km. Ik had daarom geen haast met mijn vertrek bij mijn gastadres in Nijmegen waardoor ik pas rond een uur of 11 echt aan de wandel ben gegaan. Normaliter ben ik al voor 9 uur aan de wandel want iets met morgenstond enzo.

Na een uurtje lopen werd ik ingehaald door een mede wandelaar. Al snel bleek het ook een “echte PieterPadder” te zijn die een paar dagen geleden vanuit zijn woonplaats naar Nijmegen is gelopen om daar aansluiting te maken bij het pad. Hij loopt een etappe per dag en maakt voornamelijk gebruik van campings dus hij heeft ook tent en slaapspul bij zich.

We besloten een stukje samen op te lopen want het is altijd leuk om ervaringen uit te wisselen.

Na een half uur wandelen en het beklimmen van een berg, vond ik het tijd voor een korte pauze. Mijn wandelmaatje besloot om door te lopen. Daar scheidde onze wegen zich. Dacht ik… want een half uur later kwam ik hem tegen, zittend op een boomstronk, zijn voet verzorgend ivm een kleine blessure.

Na de lach van herkenning en het toeval dan toch maar even handjes schudden en voorstellen. Na het noemen van mijn voornaam blijft hij even stil en zegt prompverloren… ‘Ik denk dat ik je ken van 30 jaar geleden. Heb jij in Delft gewoond en posters geplakt voor Loesje’. Nou… euhhh… wtf… ja dus! Blijken we dus 32 oid jaar terug een blauwe maandag met nog drie anderen de Delftgroep van Loesje te hebben gevormd en een paar aktieoverleggen bij hem thuis, Studentenflat Krakeelhof 67, hebben gevoerd. Geen flauw idee waarom het nooit echt van de grond is gekomen. Die dingen gebeuren.

Het menselijk brein is wel bijzonder omdat er om een redelijk onverklaarbare reden een laatje opengaat met een herinnering van meer dan 30 jaar terug.

We hebben de rest van de tocht samen uitgelopen en na afloop nog samen een drankje gedronken en afgesproken een eventuele volgende ontmoeting aan het wandellot over te laten.

Ik zit nog steeds in een verhoogde staat van ‘asjemenou’ een beetje schaapachtig voor me uit te kijken want van alle dingen die kunnen gebeuren had ik deze hernieuwde kennismaking echt niet kunnen voorspellen.

Kusjedoei!

Mijn slag bij Nijmegen

1.5 week geleden vroeg een van de ‘meelopers’ me, na het lezen van de diverse blogs wat nu mijn bevindingen waren. Ik schreef leuk over mijn reisbelevenissen maar nog niets over mijn ‘geestelijke’ reis. En dat was tenslotte ook een heel belangrijk doel van deze tocht.

Ik vond het een ‘nare’ vraag want confronterend. Ipv ‘vluchten’ in amusant gekeuvel over practische zaken, moet ik met mijn billen bloot. Want wat ben ik inmiddels wijzer geworden?

Nu één week later in tijd en vele gesprekken met deze en gene verder, ben ik eindelijk toe aan het geven van een antwoord.

Naast een aantal practische zaken zoals ‘alleen uiteten durven’ en de fysieke veranderingen in mijn lijf en veranderend eetpatroon, het schrijven van blogs en zelf deze tocht regelen, ontdekken dat lange afstanden lopen tof zijn en dat ik opeens bewust ben van het aantal toffe en lieve mensen ken, durf ik ook te erkennen dat ik teveel bezig ben met mijn ex en mezelf daarmee mijn eigen herstel in de weg zit.

Het is niet van belang om te weten wanneer hij via whats app online is of wat hij via de diverse social media kanalen uit. Hij is, achteraf gezien, een jaar geleden een pad ingeslagen waar ik hem niet in wou volgen dus wil ik ook niet meer weten wat hij doet.

Een wond heelt alleen als je niet aan de korst pulkt en door hem bewust te blijven volgen, verwijderde ik die korst steeds. Daarnaast volg ik de mensen die wel belangrijk voor me zijn ook niet op deze manier.

Ik ben ongemerkt ook mijn eigen weg gegaan en mijn leven begint behoorlijk tof te worden.Ik kan afspreken met wie ik wil, dwars in mijn bed slapen, naar bed gaan op de tijd die mij uitkomt, groente eten, een wandeltocht maken, een schrijf/ blogcursus gaan volgen, gaan sporten. Allemaal dingen die ik een half jaar geleden niet deed.

Door deze tocht kom ik los van mijn gedrag van de laatste weken waarbij ik mezelf gegijzeld hield en stiekum de hoop had op de een of andere verzoening.

Tijdens de tocht vandaag vielen alle losse stukjes op hun plek. Ik wil niet terug naar mijn oude leven omdat ik daar niet gelukkig van werd. Dat ik nog niet precies weet wat ik wel wil, weet ik nog niet en dat maakt niet uit.

Ik ga er in ieder geval wel voor zorgen dat ik na deze tocht in conditie wil blijven. Want mmmm ik ben stiekum best trots op de spierontwikkeling in mijn kuiten.

Maar ik ga ook op zoek naar een schrijf/ blog cursus. Wie weet kan ik dat later ook gebruiken in mijn nieuwe carrière.

En er gaan straks echt momenten komen dat ik terugval. Hoort erbij. Ik heb ‘mijn slag’ in mijn voordeel beslecht en dit schrijf ik nu op terwijl ik logeer in Nijmegen!

Plan B

Het Pieterpad leidt je o.a. van Holten via Laren, Vorden en Zelhelm naar Braamt om je vervolgens door Millingen aan de Rijn in Groesbeek te laten uitkomen. Allemaal kleine dromerige plaatsjes in de Achterhoek en tevens begin/ eindpunt van Pieterpad etappes. Met veel natuurschoon en ditto natuurschoonminnende touristen en beperkt (of geen openbaar vervoer).

Omdat ik van de ene plaats naar de andere plaats trek, moet ik voor iedere nacht een ander slaap adres regelen. De charme van een trektocht. Omdat ik de kosten van mijn reis een beetje binnen de perken wil houden, maak ik voornamelijk gebruik van https://www.vriendenopdefiets.nl een netwerk van gastadressen waar je voor 20.- per nacht een logeeradres + ontbijt krijgt. Er zitten echte pareltjes bij maar ook gênante vertoningen.

Een adres vinden waar Max ook welkom is, is niet altijd even makkelijk want niet iedereen heeft zin in een hond in huis ( hygiëne, eigen huisdieren, mogelijk geluidsoverlast en of ongedierte). Daarom moet ik soms wat afwijken van de oorspronkelijke route.

De eerste keer dat dit gebeurde was in Laren. Ik ben uiteindelijk terecht gekomen in B&B De Boschwandeling te Lochem, een van de pareltjes waar ik een aparte blog meer over vertel. Qua te lopen kilometers en afwijken van de oorspronkelijke route nog niet echt een man overboord.

Echt interessant werd het toen ik op de route Vorden – Zelhelm om 8 uur ’s ochtends werd gebeld door de gastvrouw van mijn slaap adres in Zelhelm.. “Kuchkuch.. Ik ben ziek” dus daar ging mijn slaapplaats voor dezelfde avond.

Euhhhh ja, goed verhaal… want het is nog volop vakantie en het is ook niet zo dat ik echt heel makkelijk kan afwijken van mijn route. Ben je met de auto dan maakt het weinig uit als je 10 km verder moet rijden ( tenzij je benzine op is). Maar te voet… ervaring heeft me inmiddels geleerd dat 1 km extra echt wel mijn limiet is.

Ik had zelf al uitgevogeld dat Doetinchem de dichtstbijzijnde grotere plaats is waar mijn route een paar dagen langs voert. Vervolgens heb ik mijn moeder gebeld met de vraag of zij een alternatief kon zoeken. Vanachter een PC gaat zoeken toch een stuk makkelijker dan via de telefoon.

1.5 uur later kwam het verlossende woord. Twee nachten ( want ik had ook nog een rustdag gepland) in stadshotel Doetinchem. En ze had ook nog even verder gekeken want bij mijn slaap adres in Braamt mocht Max niet bij me op de kamer en moest ergens in de bench. Haar plan B…. Braamt annuleren en slapen in ’s Herenberg en dan mijn wandelroute een beetje verleggen/ doorsteken zodat ik de route halverwege Braamt – Millingen weer kan oppakken.

Ik zou in Zelhelm de bus naar Doetichem nemen maar ik was eigenlijk nog zo lekkerlopen de wandel dus ik besloot om die laatste 7.5 km te lopen en dat heb ik geweten. 25km is toch echt te veel van het goede. Zeker als het 28 graden is. Meer dood dan levend heb ik het hotel gehaald. Echt alles deed zeer maar ik heb het gedaan. Whiehaaaaa

Mijn rustdag was ook echt een rustdag want we hebben echt een enorme middagdut gedaan en nu lig ik prinsheerlijk te bloggen terwijl Hercules Poirot op de achtergrond een moord oplost. Een hotelkamer heeft zeker voordelen ( zo is ook alle vieze was weer schoon ( voor zover dat gaat met de hand in de wasbak).

KusjeDoei!

Bertje en Toos

Zij passen net zo bij mekaar als abri hoort bij koos.

Twee wandelmatties uit Groningen en Tilburg die jaren terug het snode plan hebben opgevat om een wandelroute te maken die hen beider met elkaar verbond. En tja… Als je dan toch bezig bent waarom dan niet nog een stukje verder naar het zuiden zodat de langste wandel route van Nederland ontstaat?

Zo gezegd en zo gedaan en mijn wandeling is het gevolg van hun briljante idee.

Halverwege de route, ligt hun “walk of fame”. Een plaquette in de kasteeltuin van kasteel Vorden en wij hebben letterlijk in hun voetsporen gestaan en dat voelde goed. Ik was heel even “één met de kosmos”.

Zo kreeg ik van een vriendin deze link

“de moderne pelgrim” doorgestuurd. Ik heb het met aandacht bekeken en er waren zeker punten van herkenning. Nu ben ik niet religieus maar Santiago trekt wel. Gewoon omdat ik het lopen van “a naar b” met volledige bepakking echt onwijs tof vind.

Kusjedoei!

Geen PieterPad en toch mooi

Vandaag van Holten naar Laren gelopen. Een kort tochtje van slechts 15 km maar wel weer wonderschoon en afwisselend.

Als eerste bijzonderheid zomaar een kastje aan de rand van de weg voor het ruilen van boeken.

Ongeveer halverwege de tocht een “rustpunt waar je zelf een kop koffie/thee kunt maken en op een bankje kon opdrinken en ook een schoon toilet waar je gebruik van kan maken. Als dank voor dit aangename verpozen stond er ook een spaarpotje waar je je geld kon achterlaten. Jammer genoeg heb ik hier geen foto van gemaakt.

Na dit rustpunt volgde een wandeling door het bos behorende bij het lokale landgoed.

Het betreden van dit bos was wel op eigen risico….

Het PieterPad voert je vanzelf langs al dit leuks. Het enige wat je hoeft te doen is je ene voet voor je andere zetten en de rood/ wit markeringen te volgen.

Mijn logeeradres ligt deze keer 8km uit de route. Niet ieder logement accwpteert huisdieren. Dus een stukje uit de route is soms de enige optie. In eerste instantie heb ik geprobeerd om cross country door te steken en via de gpskaart te lopen maar ik ben daarmee gestopt omdat ik uitkwam op paadjes met ‘eigen terrein/ verboden voor onbevoegden’ bordjes. Dus over naar plan B. Terug naar de hoofdroute en met de bus naar Lochem 25 minuten wachten op de overstap op een andere bus en dan nog een stief kwartiertje lopen.

Omdat het overstappen langer duurde dan het stuk lopen, besloot ik om de benenwagen te nemen en daar heb ik geen spijt van gehad want ik liep opeens door een “stilte gebied”. Echt daar heb ik nog nooit van gehoord.

Het was idd stil en wonderschoon en liep er bij toeval doorheen. Voelde me best wel suf omdat ik me realiseerde dat niet al het moois onderdeel van een officiële route kan zijn. Echt hoe knullig;-).

KusjeOei!

Ik ben alleen dus ga Eergens heen – deel 2

adventure-ball-shaped-blur-346885.jpg

In “ik ben alleen dus ga Nergens heen – deel 1” heb ik je deelgenoot gemaakt van mijn angst om ergens alleen heen te moeten gaan en in welke situatie ik aan het einde van mijn huwelijk heb bevonden.

Nu ik er weer alleen voor sta heb ik mijns inziens twee opties. Bang blijven voor het “ik ben alleen dus ga nergens heen”monster en thuis op de bank gaan netflixen net zolang totdat ik, per event, iemand heb gevonden om naar dat desbetreffende event toe te gaan. Of… het mormel voor eens en voor altijd te lijf gaan, door daadwerkelijk alleen op stap te gaan en mijn angst onder ogen te zien. Een soort spinfobie training waarbij je uiteindelijk zelf een spin pakt en over je heen laat lopen.

Dus toen ik na diverse gesprekken met deze en gene ‘ in een opwelling’ besloot om het Pieterpad te gaan lopen was dat voor mij intuïtief het signaal dat ik onderbewust het roer heb om gegooid. Van reactief wegkwijnend onder het dekentje op de bank naar actief werken aan mijn eigen herstel en mezelf hervinden Zwelgen in zelfmedelijden is fijn en is ook goed maar het moet vooral niet te lang duren want het brengt niets.

Na deze beslissing merkte ik gelijk een minimaal verschil. Daar was heel even mijn oude optimistische ik die de hele wereld aan kan. Want als ik 500 km met 15kilo rugzak kan lopen terwijl ik rouw over het verlies van mijn huwelijk en ga uitzoeken wie ik ook alweer ben en wat ik leuk vindt kan ik gelijk leren om wel alleen ergens heen te gaan.
Na twee weken alleen op pad heb ik ervaren dat:
– ik niet alleen wandel omdat ik een grote schare van “meelopers” in de appgroep heb waar ik op terug kan vallen als het alleen zijn me teveel wordt. Voor nu is dit voor mij ook prima.
– overdag fysiek alleen wandelen helemaal prima is. Ik hoef er geen muziek of radio bij. Er valt genoeg te horen.
– een wandelmaatje verhoogt de wandelvreugde maar is niet noodzakelijk voor een bevredigende tocht.

‘s avonds alleen uit eten is nog een onoverkomelijke hobbel. Af en toe een maaltijdsalade op mijn hotelkamer is prima maar niet ieder dag. Dus mijn voornemen voor de komende drie weken wandelen is om per cyclus van drie wandeldagen en een rustdag minstens twee maar liever nog drie dagen, daarvan ergens te gaan eten en dat mag ook een patatje op het terras van de lokale snackbar zijn.
Kusjedoei!