Ik ben alleen dus ga Nergens heen – deel 1

animal-animal-photography-animal-portrait-433462.jpg

Ik heb het altijd een crime gevonden om ergens alleen op af te gaan. Bang om de hele gebeurtenis geen aanspraak te hebben en ergens aan de zijkant te eindigen in een bubbel van eenzaamheid omdat niemand, in dat specifieke geval mij aardig/ goed genoeg vind om vrijwillig tijd mee door te brengen.

Dan zijn er ook nog mijn ogen die niet helemaal optimaal functioneren zodat een “ eerste” oogcontact, wat eigenlijk altijd vooraf gaat aan de openingszin, vaak aan me voorbij gaat omdat ik het gewoonweg niet zie en daarmee dus ook de openingszin niet krijg. Deze twee bij mekaar opgeteld maakt de angst om afgewezen te worden zo groot, dat ik liever niet dan alleen op pad ga.

Ik realiseer me dat ik mezelf daarmee de kans ontneem op een potentieel leuk uitje en daarmee het leren kennen van nieuwe mensen. Maar nog belangrijker …de andere bezoekers de kans ontnemen op kennismaking met mij:-).

Toen ik mijn ex leerde kennen had ik opeens 24/7 een maatje om leuke dingen mee te doen en die kans heb ik met beide handen aangegrepen. En door het doen van die leuke dingen heb ik ook heel veel leuke, lieve grappige, ontroerende nieuwe mensen leren kennen die ik nog steeds graag zie.

Hij fungeerde ook als mijn ogen en waakte daarmee over mijn veiligheid zoals het aanwijzen van traptreden in het donker tot aanstormende fietsers en auto’s. Maar ook alle, in zijn ogen, onguur uitziende mensen werden met een grote boog ontweken. Waar ik een groepje vrienden/ vriendinnen op een bankje in het park zag zitten te genieten van elkaars gezelschap en de zon, zag hij een groep potentiële drugs dealende, verkrachtende terroristen. Je weet wel… is dat glas nu half vol of half leeg?

Hij vond het niet prettig als ik ‘s avonds na acht uur nog alleen over straat ging want vaak donker en en dus meer gevaarlijke situaties en enge mensen. Als ik eens zonder hem op pad was dan bood hij altijd aan om me op te halen. En als ik dan had aangegeven dat het niet nodig was, kon ik er de klok op gelijk zetten dat hij dan toch stiekem ergens op me stond op te wachten. Zeker in het begin vond ik dat hartverwarmend en voelde ik me beschermd en gekoesterd.

Achteraf bezien, kwam het steeds vaker voor dat hij liet blijken het niet leuk te vinden, dat ik zonder hem op pad ging. Dus dan ging hij uiteindelijk mee of zette me af en wachtte in de buurt totdat ik klaar was. Echt op mn gemak zat ik dan niet, wetende dat er iemand op me aan het wachten was. Enerzijds zorgzaam en lief anderzijds controlerend en me isolerend want ik ging steeds minder vaak zonder hem weg.

In het laatste jaar van ons huwelijk had hij met mijn goedkeuren een nieuw stapmaatje gevonden. Ik zag er op dat moment geen kwaad in want ik had niet altijd zin om weg te gaan. Het werd problematisch op die momenten dat ik aangaf ook op stap te willen, samen met hem, mijn echtgenoot. Ik was het zo langzamerhand zat om alleen thuis te te wachten totdat het hem behaagde om thuis te komen.

Het werd helemaal de omgekeerde wereld toen er met zoveel woorden van mij werd verwacht dat ik mijn eigen en onze gezamelijke agenda aan de agenda van zijn stapmaatje aanpaste want zij was ”slechts” twee weekenden per maand beschikbaar. Daar zij de andere dagen van de maand de zorg over haar kind heeft. Het was voor hem absoluut niet meer bespreekbaar om een keertje over te slaan en waarom wou ik überhaupt alleen op pad? Want dat wou ik nooit en hoe kwam ik dan thuis?

Toen ik me echt bewust werd van de onwenselijke situatie waar ik o.a. door de hierboven beschreven situatie in terecht was gekomen, was er te veel gezegd wat niet meer teruggenomen kan worden en te veel vertrouwen beschaamd. Kortom te veel kapot om nog te repareren en was de echtscheiding een feit. Ik realiseer me ook dat ik dit nu zo onder woorden kan brengen met de ervaring en kennis van nu. Toen dit speelde konden we beiden geen woorden geven aan het gevoel wat we op dat moment hadden.

En daar zat ik opeens… “afhankelijk” van een paar ogen die niet meer voor me kijken en niet meer gewend om alleen ergens op af te gaan. Euhhhh tjaa dus… want maar euhhhhh…

KusjeOei!

Oost west, thuis slaap ik het best

architecture-bridge-buildings-735790

Ik ben bijna halverwege mijn tocht. Nog twee etappes en dan heb ik het noordelijk deel van het Pieterpad uitgelopen. Ongetraind en met brandnieuwe wandelschoenen in tropische temperaturen begonnen. Niet wetende of ik het fysiek en mentaal aan zou kunnen.

Ik heb wel wat veiligheden ingebouwd want ipv naar Santiago de Compostella te lopen blijf ik in Nederland met de ANWB paddenstoelen en bushaltes terug naar Rotterdam. En na twee weken wandelen een weekend in Rotterdam want een dierbare vriendin viert haar 50e verjaardag.

Het weekend zit er bijna op en mijn rugzak staat ingepakt klaar voor deel twee. Max is gedouched en alle wandelkleren zijn goed gewassen want wandelen in de warmte met een rugzak om maakt zweterig. Heel erg zweterig. Vers zweet ruikt niet tot lekker maar opgedroogd oud zweet… Zelfs dat van mij ruikt niet naar vers bedouwde heideroosjes. Het was ook heel fijn om bij de verjaardag te zijn.

Ja het was fijn om even thuis te zijn want zoals ik thuis douche, poep en slaap, douche, poep en slaap ik nergens. Ik realiseer me ook dat ik door deze onderbreking uit mijn wandel bubbel ben geraakt. Ik heb zelfs een nanoseconde gespeeld met de gedachte om niet terug te gaan want ik heb nu al wel bewezen dat ik het fysiek kan. Maar mijn doel is dan nog lang niet bereikt. Ik loop ook om mezelf opnieuw uit te vinden en aan dat proces was ik de eerste twee weken nog niet toe. Te druk met uitvinden hoe wandelen werkt en is ook het “ niet alleen ergens op af durven te gaan” monster nog niet verslagen.

En verder… deze tocht is geweldig. Behalve dat ik er achter kom dat ik lopen echt onwijs fijn vind, zie ik ook stukken Nederland die zo onwijs mooi zijn. Gelukkig heb ik nog 250 hele kilometers te gaan met nog meer natuurlijk schoon en bijzondere ontmoetingen en is dat ook genoeg om een serieuze start te maken met zelfonderzoek. Wie weet is op Tamara 2.0 een feit als ik bovenop de Sint Pietersberg sta maar als dat niet het geval is dan is dat ook helemaal goed. Sommige processen bepalen zelf hoe lang ze nodig hebben. Ik weet wel dat ik letterlijk en figuurlijk een heleboel stappen in de goeie richting zet en op dit reeds behaalde resultaat had ik 2,5 week geleden niet durven hopen.

Kusjedoei!

EP3 in Rheeze

In een andere blog heb ik uitgelegd hoe ik volgens een volkomen willekeurig systeem punten, afgekort tot Echte Pieter Pad Punten = EP3, spaar om mijzelf te belonen.

Ik heb in die blog ook een overzicht gemaakt van het tot dan toe totaal aantal verdiende punten. Nu ben ik inmiddels een aantal dagen verder en de klad is er een beetje ingekomen. Dus ik ga dit lijstje zsm bijwerken want de puntjes zijn me een hoop waard.

Nu heb ik inmiddels ook al wat lekkers geconsumeerd. Of dingen waarvan ik dacht dat het lekker was. Het lijkt wel of mijn smaak aan het veranderen is.

Vr 3 aug: 2 tweehaps gesuikerde bladerdeegbakjes – zonde van de punten.

Za 4 aug: 1 witte chocoladekoek – zonde van de punten.

Wo 8 aug: pindarotsjes – goddelijk

Za 11 aug: gebak in plak – naam was beter dan de smaak

Za 12 aug: cake en koek van Harries moeder – punten meer dan waard

Zo 13 aug: Almhof chocolade mousse een hele pot vol – to die for

Zo 13 aug: zak Lays sweet chili chips – zonde van de punten

Ma 14 aug: zak Lays sweet paprika chips – nix mis mee

Di 15 aug: appeltaart in Rheeze (foto) – zo lekker dat ik hier dubbele punten voor inlever.

Henriëtte: veel sterker worden ze niet gemaakt

Vlak voor Coevorden haakte Henriëtte aan. Op weekend bezoek bij haar moeder. Door o.a. een blessure aan haar voet kon ze tot ons beider spijt niet een hele dagmars meelopen.

Het maakte het samenzijn er iig niet minder om. Temeer daar we hartelijk zijn onthaald met thee en zelfgebakken cake door haar moeder.

Harry en ik zijn nu nog collega’s en spreken mekaar minder vaak dan dat ik eigenlijk zou willen. Door de jaren heb ik me een aantal malen voorgenomen om daar verandering in te brengen. Op de een of andere manier gebeurd dat het echter niet. Want druk druk druk druk als twee kleine baasjes. Het gaat gelukkig niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit.

Harry heeft een voor mij compleet andere invalshoek op hoe het leven in mekaar steekt en zet me daardoor aan het denken. Daarnaast bewonder ik haar levenslust en optimisme.

You rock girl!!!

Patrick de “pro”

Op de tocht van Sleen naar Coevorden heeft Patrick met mee gelopen.

Ik vind hem een ware wandel”pro” want loopt tijdens de vierdaagse van Nijmegen hele teams met mariniers eruit met een gemiddelde snelheid van >7.5 km per uur.

Verder heeft zijn blarenprikdiploma en is vrijwilliger bij diezelfde vierdaagse (ik heb van hem de tip over Fibromul gekregen). Wandelt voor zijn plezier van Utrecht naar Amsterdam op en neer en gaat Hadrians Wall lopen en heeft een camelbak met magnetisch tuitje.

Ik denk dat hij best een zware tocht heeft gehad want ik heb een gemiddelde snelheid van 3.5 km per uur en Max heeft veel in de weg gelopen. Patrick heeft manmoedig zijn tempo aangepast terwijl ik ondertussen de oren van zijn hoofd heb gekletst.

Patrick, bedankt voor je geduld en het ruimhartig delen van je ervaring. Ik heb genoten van de tocht en verheug me nu al op onze volgende wandeling.

Kusjedoei!

The sound of silence

Ik weet niet goed hoe ik dit in het Nedetlands moet vertalen om het dezelfde lading mee te geven. Het geluid van stilte… Kweetnie. Ik vind dit in het Nederlands minder sterk klinken ( met dank aan Simon & Garfunkel).

Bij de voorbereiding van mijn wandeltocht heb ik nagedacht over hoe ik de stilte te lijf zou gaan. Thuis staat namelijk altijd de radio of tv aan. Die paar kaar dat er niets aanstond sinds mijn ex vertrokken is, was op de een of andere manier te confronterend. Ik ben weer alleenstaand en dat is even wennen.

In de 8 jaar die we samen hebben gewoond, zijn we bijna altijd samen geweest. Ik denk dat we in deze periode maximaal drie weken niet samen hebben geslapen.

Aan het begin moest ik enorm wennen aan het constant samenzijn en ik koesterde de zeldzame uurtjes die ik alleen thuis was enorm.

In de loop der tijd is dat gevoel dus veranderd want de laatste weken voelde ik me thuis ontredderd en vlogen de muren op me af.

Dus ja…hoe ga ik de stilte te lijf tijdens mijn wandeltocht? Koptelefoon mee, radio aan etc etc. Tot mijn verbazing en blijdschap merk ik echter dat ik geniet van de stilte en dat het eigenlijk nooit echt stil is. Windgesuisel, regen, loeiende koeien, een snelweg op de achtergrond.

En dan heb ik ook nog de dierbare “meelopers” die ik per appgroep op de hoogte houd. Zij zijn op dit moment mijn levenslijn en houden me overeind met hun vrolijke reacties en aanmoedigingen op die momenten dat ik me eenzaam voel.

Toch niet alleen in Sleen

Heb ik je al verteld hoe tof mijn ouders zijn? Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Dus bij deze weer… Jona en Michel jullie zijn de beste, tofste en liefste van de hele wereld! En ik houd van jullie. Heulboelveul hartjes in het kwadraat!

In een eerdere blog heb ik verteld over de routekaart die pontifikaal op de koelkast hangt en waar minutieus op wordt ingekleurd hoe en waar ik loop en slaap.

Ik heb ook al geschreven over het ophalen in Laren en de hangmat in Bourtange.

Nu was er ook nog het plan om mijn volgende rustdag in Hardenberg gezamenlijk door te brengen. Zouden zij op de fiets komen. Na wikken en wegen toch besloten om van dat plan af te zien omdat het logistiek en qua oppas voor Beppie de hoogbejaarde Kater Familias niet te regelen valt.

Nadat ik de groepsapp voor alle “meelopers” had laten weten dat ik bijna bij Sleen was en dat ik me, gezien de wolkenpartij, afvroeg of ik het droog tot aan mijn logeeradres zou houden, belde mn moeder waar ik precies was. En ik niets vermoedend vertellen dat ik net ff pauze hield… Keuveldekeutelkletspraatje.

Ik had vervolgens ook nog tijd om per ongeluk met timer een groepselfie te maken. Ik doe tijdens deze reis echt allemaal nieuwe dingen;-).

Ik loop vervolgens nietsvermoedend langs een terrasje en hoor opeens Max z’n naam roepen… en wie zitten daar tot mijn verbazing en blijdschap als twee breedbekkikkers volop te grijnzen? Jawel… paps en mams. Gewoon omdat het kan en omdat ze me wouden verrassen.